کوهنوردی میخواست بلندترین قله را فتح کند. بالاخره بعد از سالها آماده سازی خود، ماجراجویی اش را آغاز کرد. اما از آنجایی که آوازه ی فتح قله را فقط برای خود میخواست تصمیم گرفت به تنهایی از قله بالا برود.

او شروع به بالا رفتن از قله کرد، اما دیر وقت بود و به جای چادر زدن هم چنان به بالا رفتن ادامه داد، تا اینکه هوا تاریک شد.

سیاهی شب بر کوهها سایه افکنده بود و کوهنورد قادر به دیدن چیزی نبود همه جا تاریک بود. ماه و ستاره ها پشت ابر گم شده بودند و او هیچ چیز نمی دید.

در حال بالا رفتن بود، فقط چند قدمی با قله فاصله داشت، که پایش لغزید و با شتاب تندی به پایین پرتاب شد. در حال سقوط فقط نقطه های سیاهی می دید و به طرز وحشتناکی حس می کرد که جاذبه زمین او را در خود فرو می برد. همچنان در حال سقوط بود و در آن لحظات پر از وحشت، تمامی وقایع خوب و بد زندگی به ذهن او هجوم می آورند.

ناگهان درست در لحظه ای که مرگ خود را نزدیک می دید حس کرد طنابی که به دور کمرش بسته شده، او را به شدت می کشد.

میان آسمان و زمین معلق بود.

فقط طناب بود که او را نگه داشته بود و در آن سکوت هیچ راه دیگری نداشت جز اینکه فریاد بزند:

 خدایا کمکم کن

ناگهان صدایی از دل آسمان پاسخ داد

- از من چه می خواهی؟

خدایا نجاتم بده

- آیا یقین داری که می توانم تو را نجات دهم؟

بله باور دارم که می توانی

پس طنابی را که به کمرت بسته شده قطع کن!

لحظه ای در سکوت سپری شد و کوهنورد تصمیم گرفت: با تمام توانش طناب را بچسبد.

فردای آن روز گروه نجات گزارش دادند که جسد یخ زده کوهنورد پیدا شده 

در حالی که از طنابی آویزان بوده و دستهایش را محکم چسپیده بودند، فقط چند قدم بالاتر از سطح زمین